Boşanmış bir kadının kızı ile birlikte Manhattan’da bir ev tutması, bu evde özel olarak hazırlanmış panik odası denilen bir güvenlik odasının bulunması ve anne ile kızın yeni hayatının ilk gecesinde eve hırsızların musallat olmasını konu edinen film adeta filmin önüne geçen ve yaklaşık üç dakika süren müthiş bir tek plan çekimle özellikle meraklı izleyicileri mest etti. İşte David Fincher’ın öncesinde mutlaka saatlerini ya da günlerini alan o unutulmaz tek plan çekim.

Klasik sahnemiz filmin başında “tüy”ün göründüğü anda başlar. Robert Zemechis’in tek plan çektiği bu tüy sahnesi yaklaşık ikibuçuk dakika sürer. Sinema tarihinin en iyi açılışlarından ve en iyi tek plan çekimlerinden olan bu sahne filmle ilgili olarak da oldukça önemli ipuçları verir.

Çok zeki aynı zamanda askeri bir deha olan Kurtz filmdeki gizemi sürekli ayakta tutar. Ordudan ayrı bir ordu kuran ve askerleri ile yerliler tarafından oldukça saygı duyulan bir nevi tanrı konumundaki Kurtz, efsane oyuncu Marlon Brando tarafından canlandırılır. Coppola filmin gizemini Kurtz ile ayakta tutmuş ve son bölümlere doğru onu göstermiştir. O ana kadar resimlerle ve kişisel dosyasıyla Willard’ın, dolayısıyla da bizim birşeyler öğrendiğimiz Kurtz izleyicide ciddi bir merak uyandırır. Kurtz henüz görünmeden hem Willard da hem de izleyicide kendisine karşı gizli bir hayranlık uyandırmıştır. Sinema tarihinin en kaprisli fakat kuşkusuz en iyi aktörü olan Marlon Brando Kurtz rolüne en uygun isimdir kuşkusuz. Kurtz’ün nasıl bir karakter olduğunu merak eden ve Marlon Brando tarafından bu rolün nasıl kusursuz bir şekilde canlandırılacağını bilen izleyici; tam bir Brando rolü diye içinden geçirerek Albay Kurtz’ün görüneceği sahneyi sabısızlıkla bekler.

Sinema tarihinin en güzel flashbacklerinden olan sahnemiz efsane oyuncu Robert De Niro’nun tarif edilemez güzellikteki hüzünlü bakışlarıyla, kayıp bir hayatı ve yaşı oldukça ilerlemesine rağmen halen ömründeki tek aşkının o küçük kız çocuğu olduğu gerçeğini diyalog olmadan Ennio Morricone’nin müthiş ezgileriyle izleyicilere anlatır.

Nefret, aşk ve sadakat üstüne bir kara film olan “Gilda” özellikle Rita Hayworth’ın performansıyla akıllarda kalmıştır. Kızıl saçları, seksapel görüntüsü ve seslendirdiği “Put the Blame on Mame” adlı parçayla belki de sinemada o ana kadar ki en iyi “Femme Fatale” olan Hayworth, o yılların en çekici kadınlarından biri olur bu filmdeki rolüyle. Filmdeki şarkıyı kendisi seslendirmese de (Filmdeki şarkıyı Anita Ellis seslendirmiştir.) dansı ve oyunculuğu ile dört dörtlüktür bu sahnede. Striptiz yaparken sadece eldivenlerini çıkaran Hayworth erotizmin nasıl birşey olduğunu da tam manasıyla izleyiciye aktarır.

Robert De Niro bu sahnede karakteristik mimikleri ve kariyerinde çok önemli olan “mafya tiplemesi”ni kusursuz canlandırır. Sahne sinema tarihinin en önemli infaz sahnelerinden biri olmuştur.

Filmin asıl sürprizi jenerikte yeralmayan ve sinema tarihinin en takıntılı katillerinden olan John Doe’yu canlandıran Kevin Spacey’nin filmde ilk göründüğü sahneydi. Bu sahnede o ana kadar izleyiciye arkadan ya da profilden sunulan John Doe polis merkezine gelerek Detective!!! narasıyla ilk defa görünmüş ve böyle bir anı hiç beklemeyen hele Kevin Spacey’nin bu rolde olduğunu ve filmin ortalarına doğru görüneceğini aklının köşesinden geçirmeyen izleyiciye iyi bir sürpriz olmuştu.

İlk filmde Nicholson’ın bu dahi piskopat yorumu sinema tarihindeki eşsiz yorumlardan biridir. Klasik sahnemiz ilk filmde Joker’in yanındaki adamlarla birlikte bir sanat galerisini mahvedişi ve bundan aldığı hazza ilişkin bir sahne. Sadece bu sahneyi izleyip Joker’in nasıl biri olduğunu anlayabilirsiniz. Sahnede gerek mimikleri gerekse kaşları ve yüz ifadesiyle Jack Nicholson’ın performansının tadına doyum olmaz…

1992 yapımı bir Martin Brest filmi olan Scent of a Woman (Kadın Kokusu) Al Pacino’nun oynadığı Frank karakterine odaklanır. Film bir Al Pacino filmidir. Filmi film yapan yönetmeni olsa da bir oyuncunun bir filmi baştan sona nasıl götüreceğine dair en iyi örneklerden biridir Scent of a Woman. Frank kör, hayata kümüş ve geçinilmesi zor yani aksi [...]

Sinema tarihinin en önemli müzikallerinden biri hatta birçoğuna göre en iyisi Stanley Donen ile Gene Kelly’nin beraber yönettiği 1952 yapımı “Singin In The Rain” filmidir.